De één vroeg de ander mee en inmiddels lopen ze al jaren samen hun rondes door het Spoorpark. Annie en Bep op vrijdagavond, Henk en Ad op zaterdag. Ze zijn buren, vrienden én deels familie. Juist dat maakt het vrijwilligerswerk voor hen extra leuk. Want parkcoach zijn draait niet alleen om een oogje in het zeil houden. Het betekent vooral gastvrouw of gastheer zijn in een park dat voor hen inmiddels als hun eigen achtertuin voelt.
Aan gespreksstof geen gebrek wanneer Henk en Ad op zaterdag samen door het Spoorpark lopen. “We hebben alle wereldproblemen dan wel gehad,” klinkt het lachend. Ook bij Annie en Bep wordt op vrijdagavond tijdens de ronde volop bijgepraat. Over het park natuurlijk, maar net zo goed over familie en alles wat er die week is gebeurd.
Het tekent hoe dit viertal, allemaal woonachtig in woontoren Westpoint, het vrijwilligerswerk beleeft. Ze doen iets voor hun buurt en voor het Spoorpark, maar minstens zo belangrijk is dat ze het samen doen.
Henk, Annie en Bep zijn familie van elkaar: Henk en Bep zijn broer en zus en Annie is getrouwd met Henk. Buurman Ad kwam er via Henk bij.
Van links naar rechts: Ad, Bep, Henk en Annie
Sociaal bezig en lekker in beweging
Voor Ad kwam het parkcoachen op een mooi moment. Hij verhuisde vanuit Breda naar Tilburg en kende hier nog maar weinig mensen. Buurman Henk vroeg hem mee.
Ad: “Dit is een goede manier om mensen te leren kennen. Je bent sociaal bezig en je blijft in beweging.”
Dat laatste is mooi meegenomen: Ad is inmiddels 83 en loopt nog altijd graag zijn rondes door het park.
Ook met vaste bezoekers ontstaat vanzelf contact. Mensen herkennen de parkcoaches, zeggen gedag of blijven even staan voor een praatje. Dat sociale aspect is voor alle vier een belangrijke reden om het werk te blijven doen. De vrijdagavond en zaterdag zijn bovendien vaste momenten geworden waarop ze samen buiten zijn.
Gezellig houden
Het contact met bezoekers is misschien wel het belangrijkste onderdeel van het werk. Parkcoaches zijn er niet om als handhaver door het park te lopen. Ze zijn vooral gastvrouw en gastheer.
Ze wijzen bezoekers de weg, beantwoorden vragen, maken een praatje en houden ondertussen in de gaten of alles goed gaat.
Henk: “Je loopt hier rond en bent aanspreekbaar. Natuurlijk letten we ook op de regels, maar je probeert het vooral gezellig te houden. Net zoals het opruimen van afval nodig blijft om het park netjes te houden, helpt onze aanwezigheid voor een fijne sfeer.”
‘Dat jullie dat durven’
Wie hoort dat ze parkcoach zijn, reageert regelmatig met: “Dat jullie dat durven.” Mensen denken al snel dat je voortdurend bezoekers moet corrigeren en grote monden krijgt.
Annie: “Mensen zijn soms bang voor de reactie als ze iemand aanspreken. Maar in de praktijk valt dat echt heel erg mee.”
De meeste bezoekers reageren volgens hen juist goed wanneer ze rustig worden aangesproken.
Bep: “Je moet niet autoritair zijn. Gewoon normaal vertellen wat de bedoeling is. Dan krijg je meestal ook een normale reactie terug.”
Hun grootste ergernis? Fatbikes. Maar vervelende momenten bepalen absoluut niet hoe ze het vrijwilligerswerk ervaren.
Bep: “De leuke dingen overheersen. Anders zouden we het natuurlijk niet al die jaren blijven doen.”
En als een ontmoeting een keer minder leuk is? Dan helpt het dat ze nooit alleen lopen.
Annie: “Dan kun je het daarna samen even van je afpraten en dan is het ook weer klaar.”
De hele wereld komt voorbij
De betrokkenheid bij het Spoorpark komt niet uit de lucht vallen. Ze wonen allemaal vlakbij en maken ook buiten hun vrijwilligersdiensten gebruik van het park.
Bep: “Het is eigenlijk onze achtertuin.”
Wat ze vooral mooi vinden, is hoeveel verschillende mensen het Spoorpark samenbrengt. Gezinnen, jongeren, studenten, sporters, buurtbewoners, toeristen en mensen uit allerlei landen en culturen delen dezelfde plek.
Juist die diversiteit maakt het park volgens hen bijzonder. Je ziet groepen samen eten, sporten of barbecueën, mensen vieren er iets of spreken met elkaar af. Voor de parkcoaches maakt dat iedere ronde anders.
En dan zijn er nog de festivals en evenementen.
Bij Circolo waren ze zelfs het hele weekend in en rond het park te vinden. Niet omdat het moest, maar omdat ze zo genieten van de sfeer. Ook Spoorpark Live beleven ze op een bijzondere manier. Vanuit de woontoren kunnen ze de optredens soms gewoon vanuit huis volgen.
Henk: “Dit soort momenten versterken onze band met het park alleen maar. Juist omdat we ernaast wonen, voelt het logisch om daar zelf iets aan bij te dragen.”
Samen aanmelden
Nieuwe parkcoaches zijn nog altijd welkom. Het viertal merkt dat mensen soms twijfelen omdat ze denken dat het werk spannend of lastig is. Hun advies: kom gewoon eens meelopen.
En vooral: doe het samen met iemand die je kent.
Een buur, vriend, broer, zus of partner meenemen maakt de stap kleiner én het vrijwilligerswerk leuker. Dat is precies wat bij deze vier is gebeurd.
Wat begon als iets doen voor het park, is ondertussen ook een vast sociaal moment geworden.
Zie jij het zitten om als vrijwilliger aan de slag te gaan? Stuur een e-mail naar info@spoorparktilburg.nl
Meer verhalen van onze vrijwilligers
