Elke donderdagavond trekken Mike (61) en zijn dochter Mare (19) samen het Spoorpark in om zwerfafval op te ruimen. Ze zijn onderdeel van het vrijwillige prikteam en richten zich vooral op een hardnekkig probleem: sigarettenpeuken.
Mike werkte vijftien jaar als hovenier en runde zijn eigen bedrijf, totdat hij door ziekte arbeidsongeschikt raakte en afhankelijk werd van een scootmobiel en hulphond. “Ik wilde nog steeds iets blijven doen en in contact blijven met anderen,” vertelt hij. “In het groen werken was te confronterend, maar afval prikken voelde als een mooie manier om tóch iets te kunnen betekenen. Uit plichtsbesef en omdat ik om de natuur en de omgeving geef.”
Hij begon met prikken in zijn eigen buurt. “Mensen klagen vaak over rommel op straat, maar je kunt ook gewoon zelf iets doen.”
Hulphond Buddy, Mike en Mare
Win-win
Toen hij zes jaar geleden vlakbij het Spoorpark kwam wonen, sloot hij zich aan bij het vrijwillige prikteam. Mare volgde drie jaar later. “We prikten al vaker samen in de buurt, dus op een avond ben ik gewoon met hem meegegaan naar het park”, vertelt Mare. Ik vond het eigenlijk meteen leuk. Je loopt lekker een rondje buiten én doet iets nuttigs. Win-win.”
Sindsdien is Mare ook vrijwilliger. Mike prikt twee keer per week, Mare gaat elke donderdagavond een paar uurtjes met hem mee. Ze is de jongste vrijwilliger van het team en hoopt dat er meer jongeren zich aansluiten. “De meeste mensen van mijn leeftijd hebben een bijbaan. Dit is vrijwilligerswerk, maar ik vind het belangrijk. En het is ook gewoon tof om dit samen met je vader te doen.”
Ze krijgen vaak leuke reacties van voorbijgangers. “Mensen bedanken ons of steken hun duim op,” vertelt Mike. “Dat is fijn, maar daar doe ik het niet voor. Het komt echt vanuit mezelf. Ik wil de wereld gewoon een beetje beter achterlaten.”
Hoog nodig
Toch is het soms frustrerend. “Sommige dagen heb je net alles opgeruimd en dan ligt het er de volgende ochtend gewoon weer,” zegt hij. “Mensen gooien dingen weg en denken: ach, het wordt toch wel opgeruimd. Dat zie je ook met carnaval: een dag later is de stad weer schoongeveegd. Maar zo werkt het niet in een park als dit. Hier zijn tientallen vrijwilligers elke dag bezig om het netjes te houden. Bezoekers beseffen dit vaak niet.”
Mike en Mare richten zich de laatste tijd vooral op sigarettenpeuken. “Ze liggen overal,” zegt Mare. “Tussen het gras, op de paden, onder bankjes. En het duurt zeker tien jaar voordat zo’n peuk is afgebroken. Als die in het water komt, kunnen vissen of vogels eraan doodgaan.”
Speciale hulp
Omdat het voor Mike steeds lastiger wordt om de kleine peuken vanaf zijn scootmobiel op te rapen, bedacht hij zelf een oplossing. “Ik heb een verstoring in mijn zenuwen, dus de hele tijd met een knijper werken ging gewoon niet meer. Toen heb ik een speciale zuiger gekocht waarmee ik de peuken makkelijker kan opzuigen. Je zoekt toch naar manieren om het vol te kunnen houden.”
Een andere opvallende hulp is Mikes hulphond Buddy, die niet alleen voor gezelschap zorgt, maar soms ook actief meehelpt. “Hij wijst soms aan waar afval ligt,” vertelt Mike trots. “En hij heeft zelfs wel eens een flesje uit het water gehaald.”
Mike en Buddy aan het werk
Kunstproject
Mare, die aan de kunstacademie studeert, is van plan om alle opgeraapte peuken te verzamelen voor een kunstproject. “Met mijn kunstwerk wil ik laten zien hoeveel peuken er in het park liggen,” zegt ze. “Hopelijk denken mensen dan twee keer na voordat ze er weer één op de grond gooien. We maken nu een speciale verzamelkast: daarin kunnen mensen hun peuken kwijt. Zo blijft het park schoner én kan ik ze hergebruiken voor een nieuw project.”
Soms maken ze er een spelletje van. “We hebben wel eens geteld hoeveel peuken we opraapten,” lacht Mike. “Dan deden we een wedstrijdje: wie haalt de meeste op? Je schrikt wel echt van de aantallen.”
De vangst na 1 uur sigaretten opzuigen
Mike en Mare zijn het bewijs dat vrijwilligerswerk niet alleen nuttig is, maar ook verbindend, creatief en zelfs gezellig kan zijn. Vader en dochter samen op pad voor een schoner park, met een hond die zo nu en dan een flesje uit het water vist. Geweldig toch?
Meer verhalen van onze vrijwilligers
- Vrijwilliger Rob: “Spoorpark zou ook best ‘Sportpark’ kunnen heten.”
- Vrijwilliger Ad: “De sfeer is heel gemoedelijk.”
Wil je zelf ook iets betekenen voor het Spoorpark? Stuur een e-mail naar info@spoorparktilburg.nl
